Autobiograficzna opowieść Adama Bodora wzbudzi ciekawość jego wielbicieli, którzy znajdą w "Zapachu więzienia" niejeden klucz do twórczości pisarza, m.in. do "Okręgu Sinistra" oraz "Wizyty arcybiskupa" (Wydawnictwo Czarne, Wołowiec 2001 i 2002). "Zapach więzienia" jest książką ważną i z innych powodów. Na pozór lekka, swobodna rozmowa, którą z Adamem Bodorem prowadzi Zsofia Balla, stopniowo odkrywa sprawy niezwykle osobiste, trudne i dramatyczne. Autor wspomina swoją młodość w Siedmiogrodzie, do którego tęskni po latach nieobecności. Opisuje kilkuletni pobyt w więzieniu, gdzie jako nastolatek trafił za działalność opozycyjną, i pokazuje grozę lat 50. w Rumunii. Opowiada o wymieszanym kulturowo, ubogim i tajemniczym kraju, który opuścił, i jednocześnie formułuje przenikliwy pogląd na historię Europy Środkowej, stanowiący zarazem istotny komentarz do własnej twórczości. Anegdotyczny tok opowieści sprawia, że wywiad czyta się wartko, niemal jak powieść przygodową. "Zapach więzienia" jest portretem artysty niechętnie i rzadko mówiącego o swojej pracy. Humor, melancholia oraz ironia Bodora odkrywają przed czytelnikami człowieka o niezwykłej osobowości, dla którego samotność była i wyborem, i koniecznością. "Właśnie tu, pośród czterech ścian celi, otworzyły się przede mną nowe, szersze horyzonty." Adam Bodor, "Zapach więzienia" "Gdybym wcześniej nie czytała Bodora, zrobiłabym to po lekturze "Zapachu więzienia". Zazwyczaj pisze się o takich książkach, że są wspaniałym komentarzem do twórczości. Owszem, ale przede wszystkim dobrze było poznać Bodora, jednego z tych siłaczy, którzy potrafią zawładnąć wyobraźnią czytelnika." Justyna Sobolewska, "Gazeta Wyborcza"