Wiolonczela Wolfganga Tiepolda skarży się, łka, zadaje pytania, budzi się do życia i gaśnie w agonii na tle skrzących się, zapierających dech w piersiach akordów wyczarowywanych przez Klausa Schulze z instrumentów klawiszowych. Muzyka pełna jest podobnej zadumy i podobnego napięcia jak na albumie "Dune" z 1979 roku. W nastrój baletowych kompozycji Schulzego znakomicie wprowadza dynamiczne "Getting Near", czyli przestrzennie zaaranżowana fuga na elektronicznie preparowane brzmienia instrumentów smyczkowych, zataczające wokół słuchacza ogniste kręgi. Styl oscyluje gdzieś między eklektyczną muzyką klasyczną w stylu Szostakowicza i Strawińskiego a rozwiązaniami melodycznymi i progresyjnymi typowymi dla Klausa Schulze ze swoich najlepszych czasów.