Pejzaże z dziewięciu różnych parków świata odmalowane zostają przez grupę Tangerine Dream z niezwykłym wyczuciem barwy i nastroju w wyszukanych aranżacjach i niebanalnych, wielowątkowych strukturach melodycznych. Ta płyta udowadnia, że stopniowe przechodzenie od tradycyjnej berlińskiej elektroniki sekwencyjnej do wyrafinowanego el-popu wcale nie musi obracaić się na niekorzyść muzyki: z pewnością jest to bowiem jedna z najlepszych płyt Mandarynkowego Snu.