List według Józefa Kremera miał dostarczać wiadomości z "pierwszej ręki", przestawał być okazją do prezentacji umiejętności literackich, nawet filozoficznych refleksji. Trzeba przyznać, że postawa taka zaskakuje u pisarza tej profesji, jaki i u człowieka epoki literackiej epistolomanii oraz przezwyciężania utylitarnego, praktycznego charakteru listu. Korespondencja Józefa Kremera jest swoistym odreagowaniem na programową prezentację osobowości, zrywa z sentymentalno-romantyczną teorią listu-wyznania ukazującego osobowość piszącego, jego psychikę, myśli i uczucia. Przestając być manifestacją egotyzmu, list stawał się ponownie ważnym dokumentem mówiącym o życiu autora i informującym o jego epoce.