To bezwzględnie jedna z najlepszych części przygód Jamesa Bonda. Już począwszy od otwierającej film piosenki w wykonaniu Shirley Bassey wiadomo, że będzie ciekawie. Gdy ciemnoskóra artystka śpiewa: “Pretty girl, beware his heart of gold, this heart is cold”, aż ciarki przechodzą po plecach. W pierwszych scenach widzimy Seana Connery’ego wynurzającego się z wody. Ściąga kostium nurka, pod którym ukryty jest garnitur – i staje się jednym z gości ekskluzywnego przyjęcia. Niedługo potem rezydencja w której się odbywała impreza wyleci w powietrze, co James Bond skomentuje ironiczną uwagą o właścicielu: “Przynajmniej nie będzie sprzedawał bananów o smaku heroiny, by sponsorować rewolucję”. Przeciwnikiem agenta 007 jest w tym filmie Goldfinger, czyli handlarz złotem, oszust, wizjoner i cynik w jednej osobie. Do legendy weszły jego lekceważące teksty wygłaszane wobec Bonda oraz sposób w jaki obszedł się z niepokornym gangsterem: “Proszę wybaczyć, ale muszę się zająć oddzieleniem mojego złota od pana Solo”. Duże wrażenie robi też postać granej przez honor Blackman Pussy Galore. W oryginalnej powieści Iana Fleminga preferowała kobiety, w filmie jednak pojawia się to tylko w aluzjach, zaś sama Pussy stanowi symbol emancypacji i owoc rewolucji seksualnej lat 60. Znów humorem skrzą się wypowiedzi M, który zwraca się lekceważąco do Bonda – “Jeśli nie stać cię na bezinteresowny obiektywizm, zastąpi cię 008”. Po raz pierwszy w serii dużą rolę odgrywa Q, dostarczając swojemu podopiecznemu specjalistyczny ekwipunek do misji (“Chcę otrzymać cały ten sprzęt z powrotem”). Ani przez moment zabawa nie traci tempa.