Zbiór opowiadań wokalisty kultowego polskiego zespołu reggae - Gedeon Jerubbaal. Opowiadania są przede wszystkim prostymi anegdotami z życia muzyków reggae, w których leje się wódka, dymi marihuana, a kontakty międzyludzkie przeznaczone są do natychmiastowej konsumpcji. Autor określa książkę jako specyficzny egzystencjalno-buddyjski manifest, w którym groteskowe, emocjonalnie intensywne obrazy, służą podkreśleniu nietrwałości, iluzorycznego charakteru naszego istnienia, jakie nieomylnie znajduje zakończenie w śmierci. Jest to też sarkastyczna metafora moralnego upadku, hipokryzji oraz paradoksów rządzących polskim społeczeństwem tamtej epoki, która - paradoksalnie - była dla wielu czasem tworzenia, konsumowania i kochania, wiekiem brudnej niewinności, która dziś stanowi zaledwie zamglone, lecz na zawsze szczęśliwe wspomnienie.