Jadwiga Staniszkis zaczyna od pokazania dwóch ndash; konkurujących ze sobą ndash; źródeł porządku (traktatowego i kryzysowego). W dwóch kolejnych esejach przedstawia filozofię władzy zawartą w Traktacie Lizbońskim. A także ndash; widoczną w tle zmianę ontologii władzy, oraz jej podstaw epistemologicznych. Pierwszą część książki kończą rozważania dotyczące ewolucji ndash; od dyktatu idei, przez dyktat formy, do obecnego dyktatu mocy. Drugą część otwiera tekst pt. bdquo;Kryzys jako normardquo;, poświęcony antropologii kryzysu. Tu właśnie autorka zajmuje się m.in. końcem bdquo;buntu masrdquo; i innymi, cywilizacyjnymi, konsekwencjami obecnego kryzysu. A także opisuje wykorzystanie sytuacji kryzysowej dla przebudowy modelu kapitalizmu i globalnej architektury, z traktowaniem kryzysu jako szansy. Kolejny esej jest przyczynkiem do antropologii komunizmu, koniecznym ze względu na szybkie zapominanie, czym był tamten system. Zapominanie zakodowane w sposobie, w jaki zrekonstruowano myślowo komunizm w momencie jego odrzucania na poziomie świadomości potocznej.W zakończeniu autorka próbuje odpowiedzieć na pytanie o świat po kryzysie, a także ndash; zarysować koncepcję niedualistycznej (postkantowskiej) władzy, istniejącej już tylko jako bdquo;postulatrdquo; (założenie) przyjmowane przez samych poddanych.Jadwiga Staniszkis (ur. 1942)Socjolog, politolog, publicystka, profesor w Instytucie Studiów Politycznych PAN oraz na Wydziale Politologii Wyższej Szkoły Biznesu ndash; National Louis University w Nowym Sączu. Jest autorką wielu książek, m.in: bdquo;Postkomunizm: próba opisurdquo;, bdquo;Władza globalizacjirdquo;, bdquo;O władzy i bezsilnościrdquo;, bdquo;Ja. Próba rekonstrukcjirdquo; oraz licznych artykułów.