W kulturze zachodniej, zsekularyzowanej i indywidualistycznej, śmierć to temat tabu, zepchnięty na margines egzystencji, której jest zwieńczeniem. I choć wyziera z ekranów telewizyjnych, zdjęć prasowych i innych doniesień medialnych, o osobistych doświadczeniach ze śmiercią nie mówi się wprost, podobnie jak nie mówi się o lękach i trwodze związanych z jej świadomością. W tym sensie pomysły twórców i kontynuatorów teorii opanowywania trwogi płyną niejako pod prąd tendencji dominujących w kulturze Zachodu, zachęcają bowiem do konceptualizacji lęku przed śmiercią i upatrują w nim uniwersalny wyznacznik człowieczeństwa. Być może ów niestandardowy sposób postrzegania współczesnego człowieka decyduje o sile przyciągania i mocy eksplanacyjnej tej teorii.