Siódmy długogrający krążek w dyskografii Hooverphonic to najprawdopodobniej mocno psychodeliczna i organiczna, najbardziej eksperymentalna i jednocześnie najprzystępniejsza propozycja Belgów, delikatnie ewoulująca z trip-hopu w stronę wyjątkowo ambitnych popowych piosenek romansujących z gitarowym rockiem czy też rozmarzonym, eterycznym downtempo - kierunek ten zespół obrał zresztą na świetnym No More Sweet Music. Bardzo szlachetna, nasycona emocjami i jednocześnie przebojowa produkcja.