W procesie integracji europejskiej relacje między polityką wewnętrzną i zagraniczną zmieniają się w zasadniczy sposób pod wpływem deregulacji funkcji państwa, liberalizacji wszelkich form obrotu międzynarodowego, utraty znaczenia granic, wzrostu współzależności i odejścia od tradycyjnie pojmowanej suwerenności. Konsekwencją takiej tendencji rozwojowej staje się prymat polityki zagranicznej nad wewnętrzną a państwo stopniowo przestaje być jedynym podmiotem działania politycznego. W procesie integracji europejskiej ujawnia się jakościowo nowy rodzaj myślenia i działania politycznego w postaci polityki wspólnotowej. W związku z tym istnieje pilna potrzeba badania jej relacji z dwiema tradycyjnymi sferami działania politycznego w postaci polityki zagranicznej i wewnętrznej. Niniejsza praca zbiorowa jest próbą odpowiedzi na to ważne pytanie badawcze.