Na książkę składają się: tytułowa mikropowieść i dwa opowiadania. Scenerię ,,Mieć szczęście" zdominowało widmo krakowskiego "szkieletoru", niedokończonego wieżowca, reliktu PRL-owskiej nieudolności. Fabułę tworzą tu dwa sensacyjno-kryminalne wątki, jeden ujęty w piewszoosobową narrację, drugi utrzymany w formie monologu wewnętrznego. W perspektywie historycznej dotyczą one ostatniego okresu tzw. "realnego socjalizmu" w Polsce, w oparciu o prawdziwe, choć przeplecione fikcją, zdarzenia. Wątek kryminalny osadzony jest w oprawie psychologicznych doznań, niektórym zaś postaciom, autentycznym, zniekształcone zostały nazwiska. W tej mierze można mówić o powieści "z kluczem". Tematem drugiego opowiadania są reminiscencje bohatera uwikłanego w splot erotyczno-moralnych przeżyć na tle realiów minionej epoki.Trzeci utwór łączący w sobie również fikcyjną narrację z autentycznymi faktami, koncentruje się wokół osoby wielkiego duszpasterza i twórcy Oaz, ks. Franciszka Blachnickiego, zmarłego w niewyjaśnionych do końca okolicznościach w RFN podczas stanu wojennego.