Autor, wykładowca w Rhode Island School of Design (USA), był jednym z pierwszych polskich publicystów, którzy zainteresowali się zjawiskiem postmodernizmu i zaczęli je analizować w kategoriach filozoficznych i estetycznych. Spośród bogatej dziś polskiej literatury na temat postmodernizmu i sztuki końca XX wieku zebrane w tej książce eseje, pisane na przestrzeni dwudziestu lat, wyróżnia więc również ich źródłowy charakter. Giżycki interesuje się rozmaitymi aspektami współczesnej kultury. Interpretuje teorie postmodernistycznych filozofów, Jeana Baudrillarda i Jean-François Lyotarda, i omawia ewolucję współczesnego malarstwa. Analizuje współczesną rzeźbę brytyjską i bulwersującą fotograficzną twórczość Roberta Mapplethorpe'a, a także zjawiska artystyczne w mniejszym stopniu przyswojone przez publiczność, takie jak sztuka wideo czy sztuka performance. Marcin Giżycki (1951) jest historykiem sztuki i filmu, uprawia też krytykę artystyczną. Pracował w redakcjach "Projektu" i "Literatury". Był redaktorem naczelnym kwartalnika "Animafilm", organu Międzynarodowego Stowarzyszenia Twórców Filmu Animowanego (ASIFA). Od 1988 roku związany jest z amerykańską uczelnią Rhode Island School of Design w Providence, gdzie wykłada teorię i historię filmu i sztuki współczesnej. Jest autorem kilku książek, między innymi: "Awangarda wobec kina. Film w kręgu polskiej awangardy artystycznej dwudziestolecia międzywojennego" (1996), "Nie tylko Disney. Rzecz o filmie animowanym" (2000) oraz pionierskiej na polskim gruncie antologii "Postmodernizm - kultura wyczerpania?" (1988). Realizuje również filmy dokumentalne (między innymi "Providence, to ja! Opowieść o H. P. Lovecrafcie i jego mieście", 1997, i "Wyspa Jana Lenicy", 1998).