Książka stanowi dopełnienie Watowskiego "pamiętnika mówionego"- "Mojego wieku". Składa się z 3 części, powstałych w różnych okresach czasu i dotyczących różnych faz życia autora: najwcześniejsze, "Moralia" zaczął pisać w początkach lat 50. Są one rodzajem pisarskiego notatnika, rejestrującego ulotne myśli, aforyzmy, anegdoty, ale również głębokie uogólnienia na temat kondycji ludzkiej. Drugi chronologicznie, "Dziennik bez samogłosek" , obejmuje teksty powstałe w latach 1963- 1965 podczas jego pobytu w Paryżu i w Berkeley. I wreszcie trzecie w porządku "Kartki na wietrze" to zapiski z ostatnich lat życia poety. Wat podejmuje w książce tematy związane z totalitaryzmem, cierpieniem, sumieniem i śmiercią.