Człowiek stworzony do szczęścia, zawieszony między tym, co już było, a tym co dopiero ma nadejść, posuwa się po omacku w poszukiwaniu ostatecznego horyzontu, który dałby odpowiedź na pytanie o sens jego egzystencji, tak często naznaczonej cierpieniem. Bez wiary to poszukiwanie jest tylko buntem i rezygnacją albo iluzorycznym carpe diem, które wynosi się nierzadko do rangi etyki skończoności. Celem tej książki jest refleksja nad pytaniem o sens życia, której brak stanowi niebezpieczne zagrożenie dla ludzkiego szczęścia. Ma ona pomóc w ponownym odkryciu mocy wiary i spowiedzi sakramentalnej jako terapii zdolnej uleczyć ludzkie serce.